เปลี่ยนเป็นเดินขึ้นลงบันได
เปลี่ยนเป็นไม่เดินห้าง
เปลี่ยนเป็นสร้างงานศิลป์
เปลี่ยนเป็นสัมผัสดิน
เปลี่ยนเป็นกินผักพื้นบ้าน
เปลี่ยนเป็นฝันเพื่อส่วนรวม...

โลกเปลี่ยน เพราะฉันเปลี่ยน...ทุกวันฉันเปลี่ยนแปลงโลก...





ในคืนเยือกยังมีใครหรือเดินย่ำ

ในคืนค่ำยังมีใครอาลัยถวิล

ในถ้อยคำอ่อนหวานกังวานกวิน

ยังมีใครดื่มกินอยู่หนใด...

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

วิธีคิดไม่ธรรมดาของมาร์ติน วีลเลอร์

" คนไทยมีพระเจ้าอยู่หัว มีแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ มีศาสนาพุทธที่ดีมาก
ทั้ง ๓ อย่างนี้ พยายามรักษาเอาไว้ให้ได้ "



นิยามความรวยกับความจน

มันเป็นเรื่องแปลกนะที่ประเทศไทยคนยากจนมีหนี้สินเยอะ ที่อังกฤษมีแต่คนรวยที่มีหนี้สิน
คนจนไม่มีหนี้เพราะเขาไม่ให้คนจนยืมเงิน เนื่องจ ากกลัวจะไม่มีปัญญาใช้คืน จึงไม่มีสิทธิ์มีหนี้
แต่คนรวยยืมเงินได้ คำว่ารวยกับคำว่าจน มันคืออะไรกันแน่

จุดอ่อน - จุดแข็งของคนไทย

ผมคิดว่าคนไทยส่วนมากยังไม่เข้าใจระบบทุนนิยม เห็นฝรั่งที่ไหนก็คิดว่ารวยหมด
คิดว่าการพัฒนาในระบบทุนนิยมจะทำให้ทุกคนมีเงิน ไม่เข้าใจว่าประเทศที่พัฒนาระบบ
ทุนนิยมนานแล้ว เช่น อังกฤษ , สหรัฐ มีปัญหาเยอะมาก แต่คนไทยก็คิดว่าเมืองนอกดีกว่า
อันนี้จุดอ่อนครับ คือคนไทยสนใจเมืองนอก ไม่ได้สนใจประเทศไทย ผมเป็นฝรั่ง คุณเลยนั่งฟังผม
ถ้าผมเป็นชาวบ้าน คุณจะไม่สนใจผม อันนี้เป็นจุดอ่อนนะ

แต่จุดแข็งคือ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ แผ่นดินปร ะเทศไทยอุดมสมบูรณ์มาก ๆ
มีดินเยอะมาก น้ำเยอะมาก แสงแดดเยอะมาก ทำเกษตรอยู่รอดแน่ เป็นพลังแผ่นดิน
ใคร ๆ ก็อยากได้ประเทศไทย ผมก็ได้ถึง ๖ ไร่ คนไทยโชคดีมาก ๆ ที่ได้ในหลวงเป็นผู้นำ
พระองค์ท่านเป็นคนที่ทำงานหนักมากเพื่อช่วยให้คนคิดได้ ช่วยให้คนอยู่ได้
จะหากษัตริย์ในประเทศอื่นไม่ค่อยมีแบบนี้ ปัญหาคือคนไทยส่วนมากนับถือในหลวง
แต่ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสอนของในหลวง พระองค์ท่านบอกมา ๒๗ ปีถึงเศรษฐกิจพอเพียง
แต่คนไทยก็ไม่รู้จักพอเพียง เอาอย่างเดียว ถึงยกมือไหว้ในหลวง แต่เวลาดำรงชีวิตไม่ได้ทำตาม
ก็ในหลวงบอกไว้แล้วว่า ไม่จำเป็นที่จะต้องเป็นเสือ ขอให้มีอยู่มีกินไว้ก่อน

ถ้าทุกคนเริ่มคิดจริง ๆ ถึงสิ่งที่ในหลวงพูด เราน่าจะช่วยให้ประเทศไทยอยู่ได้ เพราะความคิด
ของในหลวงเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงต้องอาศัยพลังแผ่นดิน ทำได้เฉพาะประเทศไทยนะ
เศรษฐกิจพอเพียง ที่อื่นทำไม่ได้หรอกเพราะเขาไม่มีที่ดิน ไม่มีทรัพยากรธรรมชาติเยอะ
เหมือนประเทศไทย

อยากบอกอะไรคนไทย

คุณโชคดีมาก ๆ ที่เกิดในประเทศไทยที่อุดมสมบูรณ์ ไม่ต้องไปรบกับใคร ไม่ต้องไปเอาน้ำมัน
ไม่ต้องไปเบียดเบียนคนอื่น ประเทศไทยอยู่ได้ กินอิ่ม มีเหลือแจกด้วย อย่าไปคิดเรื่องเงินอะไรมาก
อย่าลดคุณค่าความเป็นไทยของตัวเองลง คนไทยส่วนมากนิสัยดีจริง ๆ
คนไทยมีน้ำใจ คนไทยมีพระเจ้าอยู่หัว มีแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์
มีศาสนาพุทธที่ดีมาก ทั้ง ๓ อย่างนี้ พยายามรักษาเอาไว้ให้ได้

ชีวิตที่ไม่ทะเยอทะยานเกินไป คือชีวิตที่มีคุณภาพ ชาวบ้านทุกคนทำได้
ผมเองถึงยังทำไม่สำเร็จแต่มั่นใจว่า จะทำได้แน่ในอนาคต ถ้าผมทำได้ คนอื่นก็คงทำได้ง่าย
กว่าผมเยอะ ทุกอย่างอยู่ที่เรา ถ้าเราไม่อยากได้อะไรมากเกินไปในชีวิต ชีวิตมันก็ง่าย
พยายามทำให้ชีวิตมันง่ายขึ้น อย่าให้มันสับสน อย่าให้มันลำบาก พยายามรักษาสิ่งแบบนี้ให้ดี
และอย่าเชื่อฝรั่งมากเกินไป





หน้าบ้าน หลังเก่าของเขา เมื่อครั้งมาอยู่ใหม่ๆ


มาติน กำลังพาหลวงพ่อสังคม ชื่นชมผลงานเกษตรพอเพียงของเขา


Martin and His Family in England

สายลมโบกโบย ตามถนนคดเคี้ยวคาว
หลบทางสลัว ขลาดกลัว โชยกลิ่นล้า
อืดอั้นน้ำตา รันทด บาดแผลใจ
ฉากแสดงจบตอน ภาพลวงเมืองมายา

ครั้งย่ำฝ่าเท้า ด้วยแรงใจหนุ่มสาว
จากบ้านนอกคราว จากเพลงอ้อมไออุ่น
ทิ้งทุ่งปลายนา ฝูงปลา เคยเวียนว่าย
จะสำเร็จ หรือล้มเหลว ได้ลอง ได้แลกกัน

สายลมผ่านเลย ลืมถนนแปลกเหงา
ย่ำใต้แสดงหลัว หวาบกลัว กลัวตัวเอง
คราบเงาป่าปูน คราบปูนมันร่วงโรย
กลิ่นคนอ่อนแรง เจ็บล้า บาดแผลเมือง

หลายปีผ่านเลือน เวียนถนนดิบเดิม
ลมแปรหมุนเพียง เปลี่ยนใจคนเรรวน
ขาดคู่เคียงควร คู่ควร เคียงอ้อมกอด
ฉากแสดงจบตอน... ภาพจริงจึงเลือนลาง

The wind will pass carving many paths
Blue is the night paranoia a grows
Shadows stain the streets the concrete jungle fades
Smell the fatigue and emotional scars

หลายปีผ่านเลือน เวียนถนนดิบเดิม
ลมแปรหมุนเพียง เปลี่ยนใจคนเรรวน
ขาดคู่เคียงควร คู่ควร เคียงอ้อมกอด
ฉากแสดงบทเดิม ซ้ำเติม...แทบวางวาย
ฉากแสดงจบตอน... ภาพจริงจึงเลือนลาง

We all die. We all born.
We all feel sad.
We all suffer.
We all want to be at peace and happy forever.

ลอยมาจากไหนนะสายลม
นำฝนมาพร่างพรมในวรรษา
ทางธาร อิ่มธารกาลเวลา
ผืนดินแหล่งหล้าได้ฉ่ำเย็น

จะก้าวเดินไปไหนหนอชีวิต
ความถูกความผิดฤาใครเห็น
ลึกล้ำคานวณควรเป็น
ยากแค้นลำเค็ญคุกคาม

รอยเท้าชั่วคืนก็กลืนเท้า
ฝนหนักคนหนาวจะก้าวข้าม
เวลานาทีกี่โมงยาม
กี่กองฟืนลุกลามประกายไฟ

กี่เพื่อนกี่ผู้ที่เป็นศพ
กี่วันจึงครบสัญจรสมัย
กี่เดือนกี่ปีที่ย่ำไป
กี่ใจกี่ใจก็เงียบงัน

เห็นเพื่อนพลัดตกจากภูผา
อบอุ่นน้ำตา-แท้หนาวสั่น
เก็บกินรอยเท้าแห่งคืนวัน
แท้ทั้งหมดนั้นฉันเข้าใจ

ฝัน- ฉันจะฝ่าในฝน
คน- จะต้องสร้างยุคใหม่
ฝน- ฉันจะฝ่าข้ามไป
ใจ- จะต้องเหนือกาลเวลา

ลอยมาจากไหนนะสายลม
นำฝนมาพร่างพรมในวรรษา
มาปลุกเมล็ดอ่อนให้ลืมตา
เบ่งใบทายท้าท่ามฝนพราว

ใดฤายืนหยัดอย่างแข็งแกร่ง
ใดฤาร้อนแรงกลางเยียบหนาว
ใดฤาซึมซับซึ่งเรื่องราว
ใดฤาปวดร้าวฤดูนั้น?

---กนกพงศ์ สงสมพันธุ์---

ข้าพเจ้าขอน้อมรำลึกถึงบุญคุณของบิดามารดาผู้ให้กำเนิด
รวมถึงแผ่นดินถิ่นเกิดที่ฝังรกราก
ญาติพี่น้องมิตรสหายในสายสัมพันธ์ทางใจที่โอบอุ้มในไออุ่นจิตใจ